Historia szkoły

Najdawniejsze , historyczne przekazy o Dalszycach pojawiają się w dziele Jana Długosza „ Beneficjorum Liberi ”. Ten pierwszy polski historyk zaświadcza, że w 1221 roku biskup krakowski Iwo Odrowąż wybudował tutaj kościół parafialny pod wezwaniem Św. Michała Archanioła i uposażył go licznymi dobrami i dziesięcinami.

Natomiast najstarsze wzmianki o początkach szkolnictwa w Daleszycach pochodzą z końca XVI wieku.
W 1597 roku przy kościele parafialnym w Daleszycach funkcjonowała szkoła parafialna. Ustalenie jej lokalizacji jest możliwe w oparciu o inwentarz z 1789 roku, który wyraźnie wspomina o niej przy opisie kościoła i szpitala Świętego Ducha.

Następne informacje datowane są na lata dwudzieste XIX wieku i mówią o małej szkółce elementarnej. Znajdowała się ona w Ratuszu, który był użytkowany również jako karczma zajezdna. Jedną ze znajdujących się tam izb wykorzystywano dla celów szkoły elementarnej.
Dzisiaj połączenie obu tych funkcji wydaje się zupełnie nie do przyjęcia.

Następny etap w dziejach szkolnictwa w Daleszycach to początek XIX wieku.
23 lutego 1820 roku w Kancelarii Burmistrza Daleszyckiego Onufrego Stroynowskiego zawiązało się Towarzystwo Szkoły Elementarnej, a 4 maja tego samego roku Komisja Województwa Krakowskiego zatwierdziła protokół, złożono podpisy i Szkółka Elementarna mogła zacząć działalność. Do szkoły miały uczęszczać dzieci z Daleszyc, Wójtostwa i Dankowa. W sumie uczyło się tam 98 uczniów: 70 chłopców i 28 dziewcząt.

Jak już zostało wspomniane szkołę usytuowano w Ratuszu, a nadzór nad nią zadeklarował proboszcz Parafii Daleszyce. Mieszkańcy miasteczka zobowiązali się do płacenia składek, a Lasy Rządowe do dostarczenia opału. Składki były jednakowej wysokości- 45 kopiejek. Wyższe składki płacili: Wójtostwo Daleszyce 2 ruble srebrne 75 kopiejek, Wójtostwo Danków 2 ruble srebrne 25 kopiejek, burmistrz miasta 1 rubel 20 kopiejek, Antoni Chibowski ławnik 90 kopiejek, ekspozytur poczty 90 kopiejek, Wincenty Raczyński strażnik leśny 30 kopiejek, Marcin Niepsuj 30 kopiejek, Teofil Kalwiński Wójt Gm. Daleszyce 90 kopiejek. Razem w ciągu roku składka wynosiła 118 rubli srebrnych 35 kopiejek.

Na podstawie zachowanych dokumentów można stwierdzić, że do szkoły uczęszczały razem dzieci różnych wyznań, z rodzin żydowskich także. Kopia archiwalnego dokumentu o zawiązaniu Szkoły Elementarnej jest w posiadaniu naszej szkoły, a przekazało ją Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Daleszyckiej 12 pażdziernika 2006 roku, podczas uroczystej akademii z okazji Dnia Edukacji Narodowej.

Już w 1880 roku szkoła miała własny budynek ( również na rynku). Były tam 2 obszerne klasy, do których wchodziło się bezpośrednio z zewnątrz, a przed wejściem było małe zadaszenie- ganek na słupkach. Budynek był drewniany o konstrukcji zrębowej, kryty gontem. W szkole były mieszkania dla 2 nauczycieli, pokoiki od frontu budynku i 2 kuchenki od tyłu przedzielone centralną sienią z gankiem. W okresie międzywojennym przy szkole, w kierunku remizy wydzielono boisko. W tym samym czasie szkoła była sześcioklasowa, zatrudniono 6 nauczycielek, które uczyły ok. 260 uczniów na dwóch zmianach W szkole mieściło się także przedszkole, do którego uczęszczało ok. 40 dzieci i pracowała 1 przedszkolanka. Trudne warunki lokalowe zmuszały do wynajmowania pomieszczeń w domach prywatnych.

W 1912 roku Daleszanie postanowili wybudować drugą szkołę. Na ten cel zebrali pieniądze, drzewo zwieźli bezpłatnie z lasu, a właściciel restauracji Maciej Reumniagi podjął się wybudowania szkoły. Budynek został wykonany z pięknego żywicznego drzewa, Daleszyccy cieśle i stolarze wykonali wnętrze, a znany malarz Michał Kwiatkowski zrobił ławki dla młodzieży.

Jednym z ważnych zadań, jakie stanęły przed władzami niepodległej Polski po 5 listopada 1918 r. było szybkie zorganizowanie demokratycznego systemu oświaty, by nadrobić wieloletnie zapóźnienia z czasów zaborów. Brak ,,przymusu ‘’ szkolnego w tym zaborze i uboga sieć szkolna były przyczyną powszechnego analfabetyzmu wtórnego, chociaż Daleszyce były miejscowością, w której działalność oświatowa przed 1914r. przedstawiała się dobrze. U progu niepodległości miejscowość dysponowała dość dużym budynkiem szkolnym , wybudowanym w 1912 roku.

Już na początku lat 20-tych XX wieku Szkoła Powszechna w Daleszycach podjęła działalność oświatową. Kierowniczką szkoły została Stanisława Wajgłówna , utalentowany nauczyciel i świetna organizatorka .Jej zasługą było skompletowanie znakomitego grona pedagogicznego. W szkole w Daleszycach , w okresie międzywojennym pracowali : Mieczysław Mazur – absolwent Instytutu Pedagogicznego, jego żona Aleksandra, Stefan Krzemień, Maria Zychiewicz, Zofia Prokop, małżeństwo Opałków. Wszyscy posiadali pełne kwalifikacje pedagogiczne. Szkoła w Daleszycach realizowała pełny program szkoły zarówno przed jak i po reformie jędrzejowskiej. O wysokim poziomie nauczania świadczy fakt, że w trudnych przecież latach 30-tych XX wieku duża grupa młodych ludzi z Daleszyc uczyła się w kieleckich liceach, a niektórzy zdobyli wykształcenie wyższe.

Absolwenci daleszyckiej podstawówki z powadzeniem mogli ubiegać o przyjęcie do szkół średnich. I tak szkoły średnie przed 1939 r. ukończyli: Anna Krzywicka, Anna Predygier, Henryk Cedro, Jan Dudzic, Józef Godek, Michał Pietrzyk, Jan Stachurski, Jan Krzywicki, Bogdan Łebek, Zygmunt Raumniagi i wielu innych.
Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie ukończyła Maria Oszczepalska, Uniwersytet Warszawski – Jan Sulczyński, Uniwersytet Jagielloński – Maria Michalczyk.
Jednak wielu Daleszanom wojna przerwała dalszą naukę w liceach i na studiach.

Niestety całkowite zniszczenie dokumentacji Szkoły Podstawowej w Daleszycach w sierpniu 1944 roku nie pozwala dziś na dokładniejsze opracowania działalności tej placówki oświatowej, ponieważ popalona przez Niemców szkoła całkowicie spłonęła.

Z perspektywy ponad 60 lat od hitlerowskiego napadu na Polskę, pozostajemy pełni zadumy nad bohaterstwem narodu, który nie skapitulował, nie padł na kolana przed potężnym barbarzyńcą, ale pełen determinacji rozpoczął bój na dwóch frontach. Do walki stanęła wtedy również armia nauczycieli, która nie bacząc na surowe represje okupanta : zesłania do obozów zagłady i rozstrzeliwania, zajęła się podziemną walką ze znienawidzonym wrogiem. Powołała do życia tajne komplety na poziomie szkoły podstawowej, licealnej, a nawet kursy akademickie, na których kształciła potajemnie młodzież. Już w październiku 1939 roku gubernator Hans Frank zamknął wszystkie szkoły średnie na terenie całej Generalnej Guberni. W szkołach podstawowych wyeliminowano z programu nauczania naukę historii, geografii i literatury polskiej. W tym samym czasie rozpoczęła działalność tajna organizacja nauczycielska w Warszawie pod nazwą TON. Kierownictwo tej organizacji wysłało swoich emisariuszy do poszczególnych województw w celu nawiązania kontaktów z przedwojennymi prezesami Zarządów Okręgów ZNP i powołania tajnych Okręgowych Komisji Oświaty i Kultury.Na przeł omie 1939/1940 roku odbyło się w mieszkaniu Jana Kupca- prezesa Okręgu ZNP w Kielcach tajne zebranie, na którym została zawiązana Okręgowa Komisja Oświaty i Kultury, której prezesem został Jan Kupiec. W zarządzie OK brał udział Dionizy Pietrzyk, pochodzący z Daleszyc.

Na szczeblu powiatu powołano Powiatową Komisję Oświaty i Kultury z przewodniczącym Stanisławem Rychterem. Ta z kolei przystąpiła natychmiast do organizowania komisji w gminach. Powstały one w Bodzentynie, Chęcinach, Bielinach, Daleszycach, Górnie, Białogonie, Suchedniowie, Szczecnie i Mniowie. W skład GKOiK w Daleszycach weszli: Dionizy Pietrzyk, Mieczysław Mazur – kierownik szkoły i Stefan Krzemień. Tajna działalność oświatowa prowadzona była przede wszystkim w szkole w ramach jej jawnego funkcjonowania. Dodatkowe zajęcia z zabranych przez okupanta przedmiotów prowadzili Mieczysław Mazur, Dionizy Pietrzyk, Stefan Krzemień, Zofia Prokop i Aleksandra Mazur. Zadanie, jakiego podjęli się daleszyccy nauczyciele było szczególnie trudne. Możliwości dekonspiracji w niewielkim przecież środowisku nakazywała szczególną ostrożność. Pociągało to za sobą nieregularność prowadzenia zajęć i ogromne trudności w realizowaniu przyjętego programu. Ale również i legalne zajęcia w daleszyckiej szkole często zawieszano, bądż przerywano ze względu na ciągłe przemarsze wojsk i zajmowanie budynku szkolnego na kwatery dla wojska niemieckich. W tej sytuacji zdecydowano na prowadzenie tajnego nauczania również poza szkołą. Były to m.in. piwnica wójta Juliusza Cedro oraz pobliskie kamieniołomy za osadą na Zagórzu. Tajne komplety na szczeblu podstawowym prowadziły dwie daleszanki, studentki Uniwersytetu Warszawskiego : Julia i Maria Stachurskie. W 1944 roku z inicjatywy Dionizego Pietrzyka, Marii Michalczyk i Stefana Krzemienia zorganizowano tajne komplety na poziomie 1 i 2 klasy licealnej. Na komplety te uczęszczało 30 osób. Równocześnie ze zorganizowanym nauczaniem na kompletach, niezorganizowane tajne nauczanie poza szkołą na szczeblu 1 klasy licealnej dla kilku uczniów prowadziła Honorata Sądej z domu Kozub. Naukę prowadziła w piwnicy rodzinnego domu, a przy sprzyjającej pogodzie w pobliskich kamieniołomach . Niestety nie zachowały się żadne statystyki i zapisy z tego niezorganizowanego tajnego kompletu pani Honoraty Sądejowej.

Za swą patriotyczną działalność życiem przypłacił Mieczysław Mazur- kierownik Szkoły Podstawowej w Daleszycach – aresztowany 14 lipca 1943 roku- zginął w Oświęcimiu. Tragiczne wydarzenia z początku 1944r zakończyły jawną i tajną działalność Szkoły Podstawowej w Daleszycach. Wybudowany jeszcze w 1912r . przez Macieja Reumniagi drewniany budynek szkoły usytuowany w Rynku został całkowicie spalony. Przepadła też na zawsze kompletna dokumentacja.

W kwietniu 1945 w całkowicie zniszczonych Daleszycach zorganizowano spotkanie na rynku i zaapelowano do mieszkańców o pomoc w szybkim uruchomieniu szkoły. Dla celów szkolnych przeznaczono wtedy część pomieszczeń ocalonego Domu Ludowego. Były tam cztery sale lekcyjne.
Już pod koniec kwietnia rozpoczęto zapisy dzieci i uroczyste rozpoczęcie nauki odbyło się 3 maja 1945r. mszą świętą w Kościele Parafialnym w Daleszycach. Nauka trwała jednak tylko do żniw. Pierwszy normalny rok szkolny rozpoczął się 1 września 1945r. Władze oświatowe powierzyły pełnienie obowiązków kierownika szkoły Honoracie Sądejowej. Grono pedagogiczne tworzyli wówczas: Marianna Kraska, Kazimiera Predygier, Józef Urbański (organista- uczył dzieci muzyki ) oraz ksiądz Bendkowski.

W połowie 1946 r. kieleckie kuratorium przekazało Daleszycom drewniany barak, który usytuowano przy dzisiejszej ulicy Sienkiewicza. Były w nim lepsze warunki niż w Domu Ludowym. Składał się on z 6 izb lekcyjnych, kancelarii i niewielkiego mieszkania dla kierownika szkoły. Władze oświatowe zapewniły też podstawowy sprzęt szkolny i pomoce naukowe. Barak adaptował ówczesny kierownik szkoły Wladysław Skarbek, który był bardzo zaangażowany w pracę szkoły i życie środowiska. Już w styczniu 1947r. do baraku przeniesiona została część klas z Domu Ludowego. Kierownik szkoły Władysław Skarbek „rozpaczał” w tym czasie, że na 650 dzieci w wieku szkolnym, naukę pobiera zaledwie 350, reszta nie chodzi do szkoły z powodu braku ubrań, bielizny i butów. W roku szkolnym 1948/49 wróciła Honorata Sądej (która pracowała w tej szkole w latach 1945/46 jako kierownik szkoły, a odeszła do Szkoły Podstawowej w Szczecnie w 1946 roku) i przyjęła znów swoje poprzednie obowiązki kierownika szkoły.
Pod jej kierownictwem nauczyciele realizowali zadania oświatowe do początku roku szkolnego 1950/51. Grono pedagogiczne tworzyli wówczas: Hanulak, Szumska, Szymańska, Bandera, Działak, Urbański. Tutaj w szkole koncentrowało się wówczas całe życie kulturalne i towarzyskie mieszkańców.
W roku 1950/1951 kierownictwo szkoły objął Jan Piwko. Pracę rozpoczął z nowym gronem pedagogicznym w składzie: Janina Piwko, Róża Błachnio, Zbigniew Błachnio, Jan trabasz, Otylia Hronda, Jadwiga Smużyńska, Danuta Stęplewska.
Od tej chwili Szkoła Podstawowa w Daleszycach była pełną 7-klasową placówką oświatową. Do tej 7-klasowej szkoły uczęszczały dzieci z Daleszyc, Niw, Dankowa, Wójtostwa, Zagórza, Słopca, Kranowa i Brzechowa- razem 516 uczniów! Warunki pracy w szkole były jednak bardzo trudne, w czasie zimy zamarzał atrament, a latem było bardzo duszno. Stąd też zaszła konieczność budowy nowej szkoły. Rozpoczęto ją w 1953 roku.

18 kwietnia 1964 r. Komitet Rodzicielski podjął decyzje o rozbudowie szkoły o dalsze 6 sal lekcyjnych. Z wnioskiem o tym Komitet Rodzicielski wystąpił na ogólnym zebraniu w dn. 19 kwietnia 1964r. Wniosek został przyjęty, a rodzice podjęli uchwałę o opodatkowanie się na rzecz szkoły po 500 zł od rodziny. Równocześnie powołano Komitet Budowy Szkoły, którego przewodniczącym został S. Furmanek. Zbiórka funduszy na rozbudowę szkoły przebiegała pomyślnie. Rozpoczęcie roku szkolnego w dniu 1 września 1966r. miało szczególnie uroczysty charakter. Kierownik szkoły Jan Piwko po raz pierwszy powitał uczniów klas ósmych. Starania Komitetu Budowy Szkoły doprowadziły do zgromadzenia znacznej ilości materiału i gotówki. Kieleckie Zakłady Wyrobów Metalowych przekazały szkole murowany budynek do rozbiórki, a mieszkańcy Daleszyc w czynie społecznym pomagali przy jego rozbiórce. Uzyskana z rozbiórki cegła została zwieziona bezpłatnie do Daleszyc dzięki pomocy kilku kieleckich zakładów pracy. Uzyskano wtedy ok. 60 tysięcy sztuk cegły. W czerwcu 1967r. rozpoczęto starania o wprowadzenie budowy do planu i przygotowanie dokumentacji. Starania uwieńczone zostały powodzeniem. Rozbudowa szkoły wprowadzona została do planu na rok 1968. Założenia wstępne dotyczące finansów zostały zatwierdzone przez Kuratorium Okręgu Szkolnego na kwotę 1 miliona 400 tysięcy złotych, z czego połowę miała pokryć miejscowa społeczność. Dopiero na wiosnę 1970 r. przystąpiono do wykopów pod fundamenty nowego skrzydła budynku i domu nauczyciela. W czynie społecznym pracowali uczniowie klas najstarszych oraz nauczyciele- przyszli mieszkańcy domu.

Dzięki ofiarności i zdolnościom organizacyjnym kierownika szkoły Jana Piwko, prace przy budowie prowadzone były w szybkim tempie. Jesienią 1970 roku budynek w stanie surowym był już gotowy. Przez zimę trwały prace przy wykończeniu wnętrz , instalacji CO oraz kanalizacji. Uroczyste oddanie do użytku nowego skrzydła odbyło się w sierpniu 1972 r.

Dnia 10 czerwca 1973 r. otwarta została Izba Pamięci Narodowej, a wszelkie pamiątki przekazano pod opiekę nauczycieli- historyków. W uroczystości tej brało udział wielu znamienitych gości, którzy złożyli swoje wpisy do kroniki szkolnej. Jednym z najcenniejszych wpisów jest ten, którego dokonał Marian Sołtysiak –późniejszy patron naszej szkoły.

1 stycznia 1973 r. przy Szkole Podstawowej w Daleszycach powołane zostało stanowisko gminnego dyrektora szkół, którym został dotychczasowy kierownik szkoły- Jan Piwko.

Dnia 23 maja 1996r. odbyła się dyskusja nad wyborem patrona szkoły. Dyrektor Jan Cedro zgłosił jako kandydata Mariana Sołtysiaka ,,Barabasza”. Był to dowódca oddziału ,,Wybranieckich” działającego na terenach cisowsko-daleszyckich. Rada Pedagogiczna dn. 2 września 1996 r. w oparciu o§ 2 ust. 1 Ramowego Statutu Szkoły Publicznej ( Dz. Urz. MEN Nr 4, poz. 17 ) oraz §50 ust. 1 i 2 Statutu Szkoły, przy 35 głosach za i 10 wstrzymujących się podjęła uchwałę o wystąpieniu do Rady Gminy w Daleszyach z wnioskiem o nadanie Szkole Podstawowej w Daleszyach imienia płk. Mariana Sołtysiaka ,,Barabasza”. Dnia 22 listopada 1996r. została powołana komisja do opracowania planu wychowawczego związanego z nadaniem imienia szkole. Plan wychowawczy w ramach przygotowań do uroczystości nadania szkole imienia został zatwierdzony 22 stycznia 1997 r. na posiedzeniu Rady Pedagogicznej. Wstępny termin uroczystości-ustalono na maj. Rozpoczęły się więc cykliczne przygotowania do tej uroczystości.

Dnia 26 lutego 1997r. dostarczono sztandar szkoły, którego zakup sfinansowała fundacja Teresy i Zdzisława Knobel.

4 kwietna 1997 r. w ramach przygotowań do nadania imienia szkole odbyło się spotkanie z panem Eugeniuszem Jakóbkiem ps. ,,Wacek”- członkiem osobistej ochrony płk. Mariana Sołtysiaka ,, Barabasza” z czasów działalności oddziału ,, Wybranieckich”.

Ze względu na Referendum Konstytucyjne, które miało się odbyć 25 maja 1997 r. oraz wizytę Papieża w Polsce, która miała trwać od 31 maja do 10 czerwca 1997r. uroczystość nadania imienia szkole została przesunięta i odbyła się 15 czerwca 1997 r.

15 czerwca 1997r. –odbyła się uroczystość nadania imienia Szkole Podstawowej w Daleszyach płk Mariana Sołtysiaka ,, Barabasza”. Wszystkich przybyłych na uroczystość gości witał dyrektor Jan Cedro i grono pedagogiczne. Na boisku szkolnym ustawione były ławki i krzesła, a na podium znajdował się stylizowany, polowy ołtarz. Niżej ustawiono stół, na którym leżał sztandar ( ufundowany przez fundację Teresy i Zdzisława Knobel ) i imitacja księgi pamiątkowej, wykonanej z drewna. Szybko zapełniła się widownia przybyłymi gośćmi, pocztami sztandarowymi, młodzieżą, przedstawicielami straży pożarnej oraz członkami orkiestry wojskowej. W pierwszym rzędzie krzeseł zajęła miejsce rodzina „Barabasza”. Uroczystość otworzył Wójt Gminy Daleszyce – pan Jerzy Armański, witając wszystkich przybyłych gości. Z kolei głos zabrał dyrektor Cedro. W swoim przemówieniu podał powody, dla których społeczność szkolna zdecydowała się nadać SP w Daleszycach imię właśnie Marina Sołtysiaka. W imieniu Zarządu Koła 4PPLeg AK w Kielcach zabrał głos jego prezes pan Zdzisław Kaczorowski ” Lont „.
Następnie poprosił o podejście tych wszystkich, którzy mieli wbić gwoździe w drzewce sztandaru. Po wbiciu wszystkich gwoździ sztandar został przygotowany do poświęcenia .Centralnym punktem uroczystości była polowa Msza Święta w intencji Ojczyzny i błogosławieństwa dla całej społeczności Daleszyc. Nabożeństwo celebrował proboszcz ksiądz Franciszek Berak. Podczas Mszy Św. nastąpiło poświęcenie sztandary oraz tablicy pamiątkowej ufundowanej przez Krzysztofa Furmanka. Projekt tablicy opracował Bolesław Cetnar.

Akt prawny nadania Szkole Podstawowej w Daleszycach imienia Mariana Sołtysiaka ” Barabasza ogłosił przewodniczący Rady Gminy- Piotr Januszek.
Uroczystego wręczenia sztandaru na ręce dyrektora szkoły dokonał w imieniu rodziców chrzestnych ( Jadwigi Żarnowskiej i Jerzego Kotlińskiego ), jego fundator pan Zdzisław Knobel. Kolejnym elementem uroczystości było odsłonięcie tablicy, którego dokonała żona ” Barabasza ” pani Renata Sołtysiak w towarzystwie syna Andrzeja. Pod koniec uroczystości p. Rena Sołtysiak dokonała nieprzewidzianego w programie gestu, przekazania szkole w Daleszyach, na ręce jej dyrektora Krzyża Virtuti Militari wraz z legitymacją przyznanego Marianowi Sołtysiakowi

Uroczystość przebiegła w miłej atmosferze, a całość uświetnił m.in. występy młodzieży oraz aktor teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach pan Edward Kusztal recytując wiersz Wojciecha Grzegorczyka- Poniewierki pt. „Łysico, Łysico”.
Pamięć o patronie kultywowana jest w naszej szkole w szczególny sposób- uroczyste akademie, pogadanki z uczniami, spotkania z kombatantami. W holu szkoły, w widocznym dla wszystkich miejscu znajduje się również kącik patrona.

Reforma systemu oświaty z 1999 roku wprowadziła 3-letnie gimnazja.
I dlatego przez sześć lat w tym samym budynku funkcjonowały obok siebie aż trzy szkoły: Szkoła Podstawowa, Gimnazjum oraz Liceum Ekonomiczne.

Jednak na początku roku szkolnego 2004/2005 uczniowie gimnazjum przenieśli się do swojego, nowoczesnego budynku.
Dzisiaj w Szkole Podstawowej w Daleszycach pracuje 41 nauczycieli. W 20 oddziałach uczy się 461 uczniów.
W naszej szkole zawsze coś się dzieje. Organizowane są różne konkursy, zabawy i uroczystości. Oto niektóre z nich:
-organizujemy wyjazdy na wycieczki krajoznawczo-turystyczne m.in. do Sandomierza, Jaskini Raj, Krakowa, Kazimierza Dolnego, Bałtowa, Krzemionek Opatowskich, Kielc
– wyjazdy do kina i do teatru
-zwyczajem naszej szkoły są pielgrzymki uczniów przystępujących do Komunii Świętej do Sanktuarium Maryjnego w Kałkowie- Godowie
– przygotowujemy uroczyste akademie z okazji:
a) Święta Niepodległości
b) Rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja
c) Święta Szkoły
d) Dnia Nauczyciela
e) Dnia Kobiet
f) Jasełek
– każda klasa wraz z wychowawcą organizuje Andrzejki, Mikołajki, Wigilię, Dzień Chłopaka, Dzień Kobiet, Dzień Matki
-nasi uczniowie oszczędzają w Szkolnej Kasie Oszczędności (SKO).
Za oszczędzanie, na corocznych apelach, dostajemy nagrody
-co roku organizujemy spotkania z policjantami, na których przypominają uczniom naszej szkoły o zasadach bezpieczeństwa na drodze
– ślubowanie klas pierwszych
-w naszej szkole jest zwyczaj, że uczniowie klas VI (wcześniej VIII) mają zakończenie Roku Szkolnego dzień wcześniej niż pozostałe klasy i spotykają się ostatni raz na uroczystej akademii
-konkursy recytatorskie
-konkursy ortograficzne o Tytuł Mistrza Ortografii
-dyskoteki szkolne – Andrzejkowa, Mikołajkowa, Karnawałowa
– bal szóstoklasistów
– Dzień Dziecka obchodzimy organizując m.in. festiwal ,,Dzieci Dzieciom”
-bardzo liczne zawody sportowe ( szkolne i pozaszkolne )
-uczniowie naszej szkoły dbają o czystość środowiska, dlatego co roku, we wrześniu, organizowane są akcje sprzątania świata
– udział w wielu konkursach przedmiotowych

Dyrektorzy Szkoły Podstawowej w Daleszycach
Po 1920 roku – kierownikiem szkoły była Stanisława Wajglówna
W czasie II wojny światowej – kierował szkołą Mieczysław Mazur
Po II wojnie światowej kierownikami byli – Honorata Sądejowa oraz p. Pilecki
1946-1948 Władysław Skarbek
1948-1950 Honorata Sądej
1950-1983 Jan Piwko
1983-1985 Adam Gradzik
1985-1987 Aniela Żarnowska
1987-1991 Aleksandek Kozub
1991- 2002 Jan Cedro
Od 2002 roku dyrektorem jest Tomasz Pleban
Historia Szkoły Podstawowej w Daleszycach została napisana w ramach projektu „ Uczniowie z klasą ”.
6-osobowy zespół pracował w składzie :
Magdalena Łygońska – koordynator
Anna Kwiatek
Katarzyna Piotrowska
Agnieszka Skibowska
Aleksandra Ostrowska
Karolina Wojsa
Opiekun zespołu: Agnieszka Dula- nauczyciel historii i społ.
Przy pisaniu tej pracy wykorzystane zostały następujące pozycje:
– B. Szurowa – „ Monografia Daleszyc ”
– A Paciorek – praca magisterska – „Szkoła Podstawowa w Daleszycach w latach 1973-1996”
– Kroniki Szkoły Podstawowej w Daleszycach
– Artykuły z miesięcznika „ Głos Daleszyc ” autorstwa Anny Oszczepalskiej, Anny Sajeckiej, Władysława Łebka.